Jeśli podobała Ci się złożoność i niejednoznaczność filmów Farhadiego albo Kiarostamiego, to raczej zostań w domu. — Po projekcji zadałem sobie pytanie, jak wyglądałby ten film, gdyby osadzić go w polskich realiach w czasach czarnego protestu. Analogiczny scenariusz wyglądałby mniej więcej tak: Czteroosobowa rodzina - dwie córki plus rodzice; ojciec, członek rady parafialnej, do domu przynosi pałkę teleskopową i mówi, że to do samoobrony, ale wieczorami wychodzi na protesty, a potem wraca zmordowany do domu; matka go szanuje i stara się bronić przed córkami, które solidaryzują się z bitymi na ulicach kobietami. Któregoś dnia ojcu ginie trzymana w szufladzie pałka teleskopowa. Złodziejem musi być któryś z domowników… — NASIENIE chce być filmem ważnym i wypowiedzieć się na ważny, dotkliwy i politycznie bolesny, zwłaszcza w Iranie, temat, ale zamiast przyglądać się złożoności rzeczywistości woli opowiedzieć bajkę, w której od początku wiemy, kto jest dobry, a kto zły, i w której finale złego - niech go piekło pochłonie - wilka czeka zasłużona kara. W kilku momentach ma zadatki na naprawdę dobrą, złożoną i subtelną opowieść, zawiera kilka pomysłów scenariuszowych o dużym potencjale, ale wszystko to dewaluuje się za sprawą nachalnej i z emfazą dowodzonej tezy.